W tych przerośniętych oczach kryje się delikatna melancholia, sugerująca postać, która woli cichą obserwację od straszenia ptaków. Ten drobny strach na wróble nosi spiczasty kapelusz ozdobiony łatami i słonecznikiem, oddając rozmyte ciepło słonecznej łąki. Surowe pasma papieru wypływają z jego korony, ugruntowując wyrafinowane szkło w bardziej ziemskiej rzeczywistości. Zachowanie tej postaci przynosi cichą satysfakcję, jakby zatrzymało się żywy fragment ludowej opowieści, której nikt inny nie słyszy w ten sam sposób.